Omgaan met kantoorpolitiek als inhoudelijk expert

Waarom hebben experts een hekel aan kantoorpolitiek?

Voor veel inhoudelijke professionals is kantoorpolitiek een synoniem voor alles wat er mis is op de werkvloer. Onderlinge afspraakjes, besluiten die op de gang vallen, mensen die stappen maken door de juiste personen te vriend te houden.

De reflex is om je daarvan af te keren. Je focust op de inhoud, levert een ijzersterk rapport en verwacht dat de feiten voor zich spreken.

Wordt vervolgens een inhoudelijk zwakker plan gekozen omdat de initiatiefnemer de sleutelfiguren vooraf al had gewonnen, dan ontstaat frustratie. Het voelt oneerlijk.

Toch is die afkeer een valkuil. Door te doen alsof kantoorpolitiek niet bestaat, zet je jezelf buitenspel.

Dit artikel is een verdieping op de gids Ruimte innemen op je werk: hoe je invloed pakt zonder een grote mond te hebben.

Wat is kantoorpolitiek in de kern?

Kantoorpolitiek is zelden een kwaadaardig complot. Het is het gegeven dat organisaties bestaan uit mensen met verschillende belangen, doelen en twijfels.

Een leidinggevende kijkt naar budget en risico. Een operationeel manager kijkt naar werkdruk in het team. Een directeur kijkt naar de uitstraling richting het bestuur.

Lever je een advies dat alleen oog heeft voor jouw vakgebied en voorbijgaat aan die belangen, dan haalt je plan het niet. Dat is geen vriendjespolitiek. Je hebt de context genegeerd waarin je advies moet landen.

Hoe sluit je je inhoud aan op de beslisser?

Invloed uitoefenen zonder vieze spelletjes begint bij het begrijpen van die belangen.

Voordat je een belangrijk voorstel indient, breng je in kaart wie de beslissers zijn en wat hun grootste zorg is. Je verandert je standpunt niet, je brengt het zo dat het antwoord geeft op de vragen die bij hen leven.

Weet je dat een manager bang is voor extra werkdruk, dan benadruk je niet alleen de kwaliteitswinst. Je laat zien hoe de uitvoering die werkdruk op termijn juist verlaagt.

Zo gebruik je wat er speelt niet om mensen te manipuleren, maar om je argumenten een landingsplek te geven.

Hoe haal je de besluitvorming naar de oppervlakte?

Spelletjes gedijen bij onduidelijkheid. Zijn de kaders voor een besluit vaag, dan krijgen persoonlijke voorkeuren de overhand.

Die dynamiek doorbreek je door transparantie te vragen over het proces. Wacht niet tot er achter gesloten deuren wordt besloten, maar vraag openlijk naar de criteria:

"Op basis van welke drie criteria hakken we eind van de maand de knoop door tussen optie A en optie B?"

Zijn die criteria eenmaal hardop uitgesproken en vastgelegd, dan wordt het voor iedereen lastiger om op politieke gronden af te wijken van het beste voorstel. Je gebruikt je vakmanschap dan om de spelregels helder te krijgen.

Verder lezen: Meedenken in een overleg is iets anders dan de regie pakken.